Tobit- ի բուժումը եռանկյունված է

Ապոկրիֆայի ազդեցությունը նոր Կտակարանի աստվածաբանության վրա


Introduction to the Apocrypha


That strange collection of books retained in the Catholic Bibles, the NRSV, and some old KJV Bibles is not just additional history reading. These books are called the Apocryphal writing and are filled with teachings that create a bridge between the Old Testament and the New Testament theologically. They are also referred to as the Deuterocanonical books. Deuterocanonical is a long word that just means its a canonical text for Deuteronomy historian. The Deuteronomy was believed to be a school of redactors who helped form the text of the Old Testament.

The Apocryphal books were included in the Greek Septuagint that was read and quoted by Paul, Jesus, and other New Testament figures. It would have been part of the standard Greek Bible of Jesus’ time and nearly all gentiles Christians would have used this version of the Old Testament as the default. Even some Hebrew synagogues have been discovered that were using the Greek text rather than the Hebrew. Therefore, it should be no surprise that the “extra” books in our modern Bibles were just considered canonical by 2nd temple Jews and even by the early church.

The Apocryphal books remained a part of the Christian Bibles for some 1600 years until English versions started removing them. Even the 1611 KJV retained the Apocryphal writings.


New Testament Theology Only Found In The Apocrypha


I have previously created a detailed listing of quotes and references between the New Testament and the Apocryphal writings. These can be read in the article titled “Արդյո՞ք Հիսուսը կամ Նոր Կտակարանը մեջբերում է Ապոկրիֆալ գրքերը:“. This article is going to focus specifically on New Testament theology that is not really found in the Old Testament but is found in the Apocryphal writings. Among the topics are:

  • Earning salvation through works
  • The importance of almsgiving and other deeds
  • The resurrection of the dead on the day of the Lord

There are a lot more but these pieces of theology but these are some of the most traversed themes in the New Testament so they get special mention. Without the Apocryphal writings much of the theology of the New Testament would be completely nonsense because it’s simply not in the the Old Testament.


Մահացածների հարությունը


Besides a single verse in Daniel and some vague allusions in the Psalms, there is not developed theory about the resurrection of the dead in the Old Testament. However, it’s a pervasive belief in the 4 centuries before Jesus was born.

Երբ դուք գտնեք որևէ մեկին, ով մահացած է, նրանց հանձնեք գերեզմանին և նշեք այն, և ես ձեզ իմ հարության մեջ առաջին տեղը կտամ:
(2 Esdras 2:23)

Եվ երբ վերջին շունչը քաշեց, նա ասաց. «Դուք անիծեցիք չարագործներին, դուք հեռացնում եք մեզ այս ներկայիս կյանքից, բայց տիեզերքի Թագավորը մեզ կբարձրացնի կյանքի հավերժական նորացում, քանի որ մենք մահացել ենք նրա օրենքների համար:
(2 Maccabees 7:9)

Երբ նա մոտ էր մահվան, նա ասաց. «Չի կարելի, բայց ընտրել մահը մահկանացուների ձեռքով և փայփայել այն հույսը, որը Աստված տալիս է, որ իր կողմից նորից հարություն առնի: Բայց ձեզ համար հարություն չի լինի կյանքի համար »:
(2 Maccabees 7:14)

Նա վերցրեց նաև մի ժողովածու ՝ մարդ առ երկու հազար դրամ արծաթ, և ուղարկեց Երուսաղեմ ՝ մեղքի ընծա ապահովելու համար: Դրանով նա գործեց շատ լավ և պատվաբեր ՝ հաշվի առնելով հարությունը: Որովհետև եթե նա չէր սպասում, որ ընկածները նորից կբարձրանան, ավելորդ և անմիտ կլիներ աղոթել մահացածների համար:
(2 Maccabees 12- ը `43-44)

Դա կլինի, որ ով մնա այն ամենից, ինչ ես ձեզ ասել եմ, կփրկվի և կտեսնի իմ փրկությունը և իմ աշխարհի վերջը:
(2 Esdras 6:25)

Ես չեմ վշտանա այն մարդկանց համար, ովքեր կորչում են: քանի որ նրանք են, ովքեր այժմ մառախուղի պես են, և նման են կրակի ու ծխի. նրանք կրակ են դրվում և այրվում և տաքանում և մարվում:
(2 Esdras 7:61)

There is no doubt that the development of the resurrection was an exilic and post-exilic theme that arose due to the bondage that Israel was in. How could God’s promises be true if we are exiles in a foreign land? When and where is the promise of God going to come? These longings gave rise the Apocryphal theology as well as apocalyptic writings like Enoch. The idea was that God was waiting until the very end to bring in His kingdom, to give humanity time to repent. This was the theme behind the suffering servant in Isaiah and it’s parallel passage in the Apocryphal book of Ecclesiasticus (Wisdom of Solomon).

12 «Եկեք սպասենք արդար մարդուն,
քանի որ նա անհարմար է մեզ համար և դեմ է մեր գործողություններին.
նա մեզ նախատում է օրենքի դեմ մեղքերի համար,
և մեզ մեղադրում է մեղքերի մեջ մեր մարզման դեմ:
13 Նա ասում է, որ գիտելիքներ ունի Աստծու մասին,
և իրեն անվանում է Տիրոջ զավակ:
14 Նա մեզ համար դարձավ մեր մտքերի հանդիմանություն.
15 նրա տեսողությունը ծանր է մեզ համար,
քանի որ նրա կյանքի ձևը նման չէ մյուսներին,
և նրա ուղիները տարօրինակ են:
16 Մենք նրան համարում ենք որպես բազան,
և նա խուսափում է մեր պես անմաքուր ճանապարհներից.
նա երջանիկ է անվանում արդարի վերջին ծայրը,
և պարծենում է, որ Աստված իր հայրն է:
17 Եկեք տեսնենք, արդյոք նրա խոսքերը ճշմարիտ են,
և եկեք փորձենք, թե ինչ է տեղի ունենալու նրա կյանքի վերջում.
18 քանի որ եթե արդար մարդը Աստծո զավակն է, նա կօգնի նրան,
և նրան կազատի իր հակառակորդների ձեռքից:
19 Եկեք փորձենք նրան վիրավորանքներով և խոշտանգումներով,
որպեսզի իմանանք, թե որքան նուրբ է նա,
և փորձի՛ր նրա հանդուրժողականությանը:
20 Եկեք դատապարտենք նրան ամոթալի մահվան մեջ,
քանի որ, ըստ իր ասածի, նա պաշտպանված կլինի »:
21 Այսպիսով նրանք պատճառաբանեցին, բայց մոլորության մեջ ընկան,
քանի որ նրանց չարությունը կուրացրեց նրանց,
22 և նրանք չգիտեին Աստծո գաղտնի նպատակները,
ոչ էլ հույս ունեի սրբության աշխատավարձի մասին,
ոչ էլ պարզեց մրցանակը անարատ հոգիների համար.
23 քանի որ Աստված ստեղծեց մեզ անիրավության համար,
և մեզ ստեղծեց իր հավերժության պատկերով,
24 բայց սատանայի նախանձի միջոցով մահը մտավ աշխարհ,
և նրանք, ովքեր պատկանում են նրա ընկերությանը, դա զգում են:

Բայց արդարի հոգիները Աստծու ձեռքին են,
և ոչ մի տանջանք նրանց երբեք չի դիպչի:
2 In the eyes of the foolish they seemed to have died,
and their departure was thought to be a disaster,
3 and their going from us to be their destruction;
but they are at peace.
4 For though in the sight of others they were punished,
their hope is full of immortality.
5 Having been disciplined a little, they will receive great good,
քանի որ Աստված փորձեց դրանք և գտավ, որ իրեն արժանի են.
6 like gold in the furnace he tried them,
and like a sacrificial burnt offering he accepted them.
7 In the time of their visitation they will shine forth,
and will run like sparks through the stubble.
8 Նրանք կկառավարեն ազգերին եւ տիրապետում են ժողովուրդներին,
եւ Տէրը յաւիտեան պիտի թագաւորի անոնց վրայ:
9 Those who trust in him will understand truth,
and the faithful will abide with him in love,
because grace and mercy are upon his holy ones,
and he watches over his elect.
(Wisdom 2:12-3:9)


Earning salvation through works


The 2nd temple period Jews believed that salvation through the resurrection would come to those who’s deeds and righteousness outweighed the sin they did. The Egyptians believed a similar theology and that as a person sinned, their hearts physically became heavy. In the afterlife, their hearts would be weighed on a golden scale against the feather of truth. Likewise, a Jew could lighten his or her heart through deeds of righteousness. This is where the phrase “credited as righteousness” comes from. The New Testament emphasis on faith came from the idea that Abraham’s faith was “credited” to him as righteousness, or as a righteous deed. The phraseology is that is balancing an account. A credit goes back into your account, whereas a debit goes out of the account. This was the mechanism that allowed one to be saved through faith.

This model of earning one’s salvation through deeds and righteousness is all over the New Testament. But it doesn’t really exist in the Old Testament. There is no resurrection of the in the Torah or the prophets, other than Daniel 12. So where did it come from? I came through a single verse in Daniel 12, followed by a dozen or more Apocryphal and Pseudepigraphical writings. The bridge between the Old Testament and the New Testament theology is the built on the intertestamental books.

Verses on deeds and righteousness for salvation

For indeed I will not concern myself about the fashioning of those who have sinned, or about their death, their judgment, or their destruction; 39 բայց ես կուրախանամ արդարների ստեղծմամբ, նրանց ուխտագնացության, նրանց փրկության և նրանց պարգևի ստացման կապակցությամբ:
(2 Esdras 8:38-40)

Բայց արդարները հավիտյան ապրում են,
և նրանց վարձատրությունը Տիրոջ հետ է.
(Wisdom 5:15)

Բայց արդարի հոգիները Աստծու ձեռքին են,
և ոչ մի տանջանք նրանց երբեք չի դիպչի:
(Wisdom 3:1)

Prayer with fasting is good, but better than both is almsgiving with righteousness. A little with righteousness is better than wealth with wrongdoing. It is better to give alms than to lay up gold. 9 For almsgiving saves from death and purges away every sin.
(Tobit 12:8-9)

For righteousness is immortal. But the ungodly by their words and deeds summoned death;
considering him a friend, they pined away
and made a covenant with him,
because they are fit to belong to his company.
(Իմաստություն 1: 15-16)

They will come with dread when their sins are reckoned up,
and their lawless deeds will convict them to their face
(Wisdom 4:20)

The New Testament authors provide a much more nuanced view of faith which is thought to now be more important than deeds and righteousness. The basis for the replacement of faith as a suitable replacement for deeds and righteousness is from Genesis 15.

Abram believed the Լորդ, and he credited it to him as righteousness.
(Ծննդոց 15: 6)

Thus the scripture was fulfilled that says, “Abraham believed God, and it was reckoned to him as righteousness,” and he was called the friend of God.
(James 2:23)

The idea that faith could account for a lack of righteousness was developed throughout New Testament. By Jesus’ time nearly everyone except for the Sadducees believed that the righteous would be raised up on the last day. As long as your scales balanced you were in. Jesus’ teaching moved the goal post in a slightly different direction. Rather than just having deeds and following the law, one must also be pure of heart. In fact, this internal purity was much more important than external purity. That is why he condemned the Pharisees whom were the most righteous of the Jews.

For I tell you, unless your righteousness exceeds that of the scribes and Pharisees, you will never enter the kingdom of heaven.
(Մատթեոս 5: 20)

Jesus goes on to teach on what it means to be truly righteous. We call this the sermon on the mount. However, people tend to skim over the section on almsgiving (6:1-4). The section on almsgiving perfectly explains the Apocryphal theology on the importance of almsgiving in obtaining salvation. The giving of alms was considered the most righteous of the deeds a person could do because they were giving to something in which there would be no rewards or paybacks. Their reward was in being raised up in the last day. However, Jesus says that your righteous deed is a waste if you seek the admiration of men rather than just doing something out of the goodness of your heart.

“Beware of practicing your piety before others in order to be seen by them; for then you have no reward from your Father in heaven.

2 “So whenever you give alms, do not sound a trumpet before you, as the hypocrites do in the synagogues and in the streets, so that they may be praised by others. Truly I tell you, they have received their reward. 3 But when you give alms, do not let your left hand know what your right hand is doing, 4 so that your alms may be done in secret; and your Father who sees in secret will reward you.
(Մեթյու 6- ը `1-4)

Therefore, Jesus is trying to expand the target so that people are not just doing deeds for the sake of recognition. The rest of the New Testament writers emphasized faith in Jesus as a replacement for righteous deeds. Although, James vehemently admonished people for not having any fruit. In James’ eyes, the faith should be observable through deeds. It’s not that faith just replaces them and they are no longer needed, but that faith is true righteousness but it leads one into the pathway of being righteous. Faith was not the end goal but the vehicle to achieving true righteousness, which includes a pure heart.

14 Ինչ լավ է, իմ եղբայրներ եւ քույրեր, եթե որեւէ մեկը պնդում է հավատք ունենալ, բայց գործ չունի: Կարող է նման հավատը փրկել նրանց: 15 Ենթադրենք եղբայրը կամ քույրը առանց հագուստի եւ ամենօրյա սնունդի: 16 Եթէ ձեզմէ մէկը ըսէ անոնց. «Գնա խաղաղութեամբ: ջերմ ու լավ կերակրեք », բայց ոչինչ չի անում նրանց ֆիզիկական կարիքների մասին, ինչ լավ է դա: 17 Նույն կերպ, հավատը ինքնին, եթե դա չի ուղեկցվում գործողության, մեռած է:

18 Բայց ինչ-որ մեկը կասի. «Դու հաւատում ես: Ես գործեր ունեմ »:

Ցույց տուր ինձ առանց ձեր գործերի ձեր հավատքի, եւ ես ցույց կտամ իմ հավատքը իմ գործերով: 19 Դուք հավատում եք, որ կա մեկ Աստված: Լավ Նույնիսկ դեւերը հավատում են, եւ ցնցված են:

20 Դուք անմիտ մարդ եք, ուզում եք ապացույցներ, որ առանց գործերի հավատը անիմաստ է: 21 Մեր հայր Աբրահամը չէր արդար համարել այն, ինչ արել էր իր որդու, Իսահակին զոհասեղանի վրա: 22 Դուք տեսնում եք, որ նրա հավատքն ու գործողությունները միասին են աշխատում, եւ նրա հավատքը կատարվել է իր կատարածի համար: 23 And the scripture was fulfilled that says, “Abraham believed God, and it was credited to him as righteousness,” and he was called God’s friend. 24 You see that a person is considered righteous by what they do and not by faith alone.

(Ջեյմս 2: 14-24)

If you know that he is righteous, you may be sure that everyone who does right has been born of him.
(1 John 2:29)

The rest of the New Testament appears to treat faith as more of an axiomatic concept and they ignore the deeds that Jesus and James spoke of.

he saved us, not because of righteous things we had done, but because of his mercy.
(Titus 3:5)

For what does the scripture say? “Abraham believed God, and it was reckoned to him as righteousness.” 4 Now to one who works, wages are not reckoned as a gift but as something due. 5 But to one who without works trusts him who justifies the ungodly, such faith is reckoned as righteousness. 6 So also David speaks of the blessedness of those to whom God reckons righteousness apart from works:

7 “Blessed are those whose iniquities are forgiven,
and whose sins are covered;
8 blessed is the one against whom the Lord will not reckon sin.”
(Romans 4: 3-8)

For the promise that he would inherit the world did not come to Abraham or to his descendants through the law but through the righteousness of faith. (Romans 4: 13)

For Christ is the end of the law for righteousness to everyone who believes.
(Romans 10: 4)

And be found in him, not having a righteousness of my own that comes from the law, but that which comes through faith in Christ, the righteousness from God that depends on faith—
(Ֆիլիպիններ 3: 9)

Filled with the fruit of righteousness that comes through Jesus Christ, to the glory and praise of God.
(Ֆիլիպիններ 1: 11)

I most of the Pauline writings faith alone is enough to balance the scales. However, there are some passages that seem to indicate that those of the faith will naturally do the works of righteousness because they have the Holy Spirit in them.


Գթասրտություն


This particular subject is completely absent from the Old Testament but is featured in a number of New Testament texts. Almsgiving was an act of righteousness that consisted of giving to the poor. Since they had no temple in the exile to make sacrifices in, almsgiving became a form of sacrifice. It should also be mentioned that the pre-exilic prophets, like Isaiah, chastised the Jewish people for not taking care of the poor among them. Thus, almsgiving was also a response to the accusations brought by the prophets.

Thus, the giving of alms had two benefits. First, it provided righteousness in an era where sacrifices were no longer an option. Secondly. it was a matter of national righteousness which is why the Jews believed that were in exile. It was a punishment for not upholding righteousness.

ALMSGIVING IN THE NT

Գործիքներ 10- ը `2-4
Նա բարեպաշտ մարդ էր, ով վախենում էր Աստծուց իր ամբողջ ընտանիքի հետ. նա ողորմություն էր տալիս ժողովրդին և անընդհատ աղոթում Աստծուն: Մի երեկոյան, ժամը երեքին մոտ, նա տեսիլք ուներ, որում նա տեսավ Աստծու հրեշտակին, որը ներս մտավ և ասաց նրան. «Կոռնելիոս»: Նա սարսափով նայեց նրան և ասաց. «Ի՞նչ է դա, Տե՛ր»: պատասխանեց. «Քո աղոթքները և քո ողորմությունը բարձրացան որպես Աստծո առջև որպես հուշահամալիր:

Գործք 10: 31
Նա ասաց. «Կոռնելիոս, ձեր աղոթքը լսվեց, և ձեր ողորմությունները հիշվեցին Աստծո առջև:

Գործք 9: 36
Յոպպայում մի աշակերտ կար, որի անունն էր ՝ Tabitha, որը հունարենով ՝ Dorcas [ա], նա նվիրված էր բարի գործերին և բարեգործական գործողություններին:

Գործք 24: 17
Այժմ որոշ տարիներ անց ես (Պողոս) եկա ողորմություն բերելու իմ ազգին և զոհաբերություններ մատուցելու:

1 John 3: 17
Ինչպե՞ս է Աստծու սերը մնում բոլոր նրանց մեջ, ովքեր ունեն աշխարհի իրերը և տեսնում են կարիքավոր եղբոր կամ քրոջը, բայց հրաժարվում են օգնությունից:

Գործք 3: 3
Երբ նա տեսավ, որ Պետրոսն ու Հովհաննեսը պատրաստվում են տաճար մտնել, նա ողորմություն խնդրեց նրանց:

ALMSGIVING IN THE APOCRYPHA

Tobit 1` 16
Եվ Էնմեսարի ժամանակ ես շատ ողորմություն տվեցի իմ եղբայրներին և իմ հացը տվեցի քաղցածներին,

Tobit 2` 14
Բայց նա պատասխանեց ինձ վրա. «Նվիրատվության համար տրվեց ավելին, քան աշխատավարձը: Բայց ես նրան չհավատացի, բայց նրան հանձնեցի այն տերերին: Նա պատասխանեց ինձ. «Ո՞ւր են քո ողորմությունն ու քո արդար գործերը: ահա դու և քո բոլոր գործերը հայտնի են:

Tobit 4` 7
ողորմություն տուր քո ունեցվածքից և թույլ չտաս, որ այն սարքելիս քո աչքը կաշկանդի նվերը: Ձեր երեսը մի շեղեք որևէ մեկից, ով աղքատ է, և Աստծո դեմքը ձեզանից չի շեղվի:

Tobit 4` 8
Եթե ​​շատ ունեցվածքներ ունեք, ձեր նվերը համեմատի՛ր նրանցից: եթե քչերն են, մի վախեցեք տալ ձեր ունեցած փոքրիկի համաձայն:

Tobit 4` 10
Որովհետև ողորմությունը փրկում է մահից և ձեզ խանգարում է մթության մեջ մտնելուն:

Tobit 4` 11
Իսկապես, ողորմությունը, բոլոր նրանց, ովքեր դա կիրառում են, գերազանց առաջարկ է Բարձրյալի ներկայությամբ:

Tobit 4` 16
Ձեր ուտելիքի մի մասը տվեք սովածներին, իսկ հագուստի մի մասը ՝ մերկ: Տալ ձեր բոլոր ավելցուկները որպես ողորմություն և թույլ մի տվեք, որ ձեր աչքը չթողնի ողորմություն տալը:

Tobit 12` 8
Աղոթքը լավն է ծոմապահությամբ և ողորմությամբ և արդարությամբ: Մի քիչ արդարությամբ ավելի լավ է, քան շատերն են անարդարությամբ: Ավելի լավ է ողորմություն տալ, քան ոսկի հիմնելը.

Tobit 12` 9
Նվիրատվությունը փրկում է մահից եւ մաքրում է բոլոր մեղքերը: Նրանք, ովքեր սատարում են, կվայելեն լիարժեք կյանք

Tobit 14` 2
Եվ նա ութ և հիսուն տարեկան էր, երբ կորցրեց իր տեսողությունը, որը նրան վերականգնել էր ութ տարի հետո: և նա ողորմություն տվեց, և նա մեծացավ վախով ՝ Տիրոջ Աստծո կողմից, և գովաբանեց նրան:

Tobit 14` 10b
For God repaid him to his face for this shameful treatment. Ahikar came out into the light, but Nadab went into the eternal darkness, because he tried to kill Ahikar. Because he gave alms, Ahikar escaped the fatal trap that Nadab had set for him, but Nadab fell into it himself, and was destroyed.

Tobit 14` 11
Հիմա, իմ երեխանե՛ր, տեսեք, թե ինչ է կատարվում ողորմությունը և ինչ անարդարություն է գործում. Դա բերում է մահվան: Բայց հիմա իմ շունչը չի տանում ինձ »:

Sirach 3- ը `30
Waterուրը կդարձնի բոցավառ կրակը. և ողորմությունը մեղքերի քավություն է կատարում:

Sirach 7- ը `10
Երբ աղոթում ես, մի ​​հուսահատվիր և մի անտեսիր ողորմություն չտալ:

Sirach 12- ը `3
Ոչ մի լավ չի գալիս նրան, ով միշտ չարությամբ է զբաղված, և ոչ էլ ողորմություն չի տալիս նրան:

Sirach 17- ը `22
Մարդու ողորմությունը նրա հետ որպես նշան է, և նա կպահպանի մարդու բարի գործերը որպես աչքի խնձոր և ապաշխարություն կտա իր որդիներին ու դուստրերին:

Sirach 29- ը `12
Փակիր ողորմություն քո պահեստներում. Այն քեզ կազատի բոլոր տառապանքներից:

Sirach 31- ը `11
Նրա ապրանքները պետք է հաստատվեն, և ժողովը հայտարարում է իր ողորմությունը:

Sirach 35- ը `2
Նա, ով լավ շրջադարձ է պահանջում, նուրբ ալյուր է առաջարկում. և նա, ով ողորմություն է տալիս, փառաբանում է:

Sirach 40- ը `24
Եղբայրներն ու օգնությունը դեմ են դժվարությունների ժամանակին, բայց ողորմությունն էլ պետք է մատուցեն երկուսից ավելին:


եզրափակում


For anyone who is interested in the origins of Christian thought and how the Old Testament was interpreted, the Apocryphal books are completely indispensable. They were part of the Christian narrative for 1500 years and should be part of it today. The fact that they are so ubiquitously used by the New Testament authors demonstrates that they are indeed sacred to the Jews of the first century, or at least the Greek speaking Jews. I would submit that even most Hebrews also held them in high esteem, as we know that the narratives about the Maccabees are pervasive even in modern Jewish thought and liturgy.


Մեկնաբանությունները, անեծքներ, եւ օրհնություններ Welcome!

Այս կայքը օգտագործում է Akismet- ը սպամի նվազեցման համար: Իմացեք, թե ինչպես է ձեր տվյալները մշակվում.

%d % D բլոգերներն հավանում է սա: