Cleve, Բաբելայի աշտարակի կառուցում

Ինչու Բաբելայի աշտարակը խնդրահարույց էր աստվածների համար


Բաբելի աշտարակի աստվածաշնչյան պատմությունը


Ծննդոց 11. 1-9 (NASB)

1 Այժմ ամբողջ երկիրը օգտագործում էր նույն լեզուն և նույն բառերը:

2 Երբ նրանք ճանապարհորդեցին դեպի արևելք, նրանք գտան հարթավայր երկրում Շինարի և բնակություն հաստատեց այնտեղ:

3 Նրանք միմյանց ասացին. «Եկեք եկեք աղյուսներ պատրաստենք և այրենք նրանց մանրակրկիտ »: Եվ նրանք աղյուս էին օգտագործում քարի համար, և նրանք օգտագործում էին հավանգ հավանգ:

4 Նրանք ասացին.Եկեք եկեք ինքներս մեզ համար կառուցենք քաղաք և աշտարակ, որի գագաթը կհասնի դէպի երկինք և եկեք ինքներս մեզ համար անուն դնենք, հակառակ դեպքում մենք ցրուելու ենք ամբողջ երկրագնդի երեսինօրթ »:

5 Տերը իջավ տեսնել քաղաքը և աշտարակը, որը կառուցել էին մարդկանց որդիները:

6 Տերն ասաց. «Ահա նրանք մեկ ժողովուրդ են, և բոլորն էլ ունեն նույն լեզու: Եվ սա whaՆրանք սկսեցին անել, և այժմ նրանց համար ոչինչ, ինչը նրանք նպատակ ունեն անել, անհնար կլինի:

7 «Արի, եկեք իջնենք այնտեղ և շփոթել նրանց լեզուն, որպեսզի նրանք չհասկանան մեկ անոթr- ի ելույթը »:

8 Այսպիսով, Տերը նրանց ցրեց այնտեղից այն կողմ ՝ ամբողջ երկրի երեսին: և նրանք դադարեցին կառուցել քաղաքը:

9, հետևաբար նրա անունը կոչվում էր Բաբել, որովհետև այնտեղ Լորդ շփոթեցրեց ամբողջ երկրի լեզուն. և այնտեղից Տերը ցրեց նրանց ամբողջ երկրի երեսին:

Ծննդոց 11. 1-9 (BHS)

1 כָל־הָאָ֖רֶץ שָׂפָ֣ה אֶחָ֑ת וּדְבָרִ֖ים אֲחָדִֽים׃
2 בְּנָסְעָ֣ם מִקֶּ֑דֶם וַֽיִּמְצְא֥וּ בִקְעָ֛ה בְּאֶ֥רֶץ שִׁנְעָ֖ר וַיֵּ֥שְׁבוּ
3 וַיֹּאמְר֞וּ אִ֣ישׁ אֶל־רֵעֵ֗הוּנִלְבְּנָ֣ה לְבֵנִ֔ים וְנִשְׂרְפָ֖ה הַלְּבֵנָה֙ לְאָ֔בֶן לְאָ֔בֶן לָהֶ֖ם לַחֹֽמֶר׃
4 הָ֣בָה׀ נִבְנֶה־לָּ֣נוּ עִ֗יר וּמִגְדָּל֙ וְרֹאשֹׁ֣ו בַשָוְנַֽעֲשֶׂה־לָּ֖נוּ שֵׁ֑ם פֶּן־נָפ֖וּץ עַל־פְּנֵ֥י כָל־הָאָֽרֶץ׃
5 יְהוָ֔ה אֶת־הָעִ֖יר וְאֶת־הַמִּגְדָּ֑ל אֲשֶׁ֥ר הָאָדָֽם׃
6 יְהוָ֗ה הֵ֣ן עַ֤ם אוְשָׂפָ֤ה אַחַת֙ לְכֻלָּ֔ם וְעַתָּה֙ וְעַתָּה֙ לֹֽא־יִבָּצֵ֣ר מֵהֶ֔ם כֹּ֛ל אֲשֶׁ֥ר יָזְמ֖וּ
7 נֵֽרְדָ֔ה שָׁ֖ם שְׂפָתָ֑ם אֲשֶׁר֙ לֹ֣א שְׂפַ֥ת רֵעֵֽהוּ׃
8 יְהוָ֥ה אֹתָ֛ם מִשָּׁ֖ם עַל־פְּנֵ֣י כָל־הָאָ֑רֶץ וַֽיַּחְדְּל֖וּ לִבְנֹ֥ת
9 קָרָ֤א שְׁמָהּ֙ בָּבֶ֔ל כִּי־שָׁ֛ם בָּלַ֥ל יְהוָ֖ה שְׂפַ֣תוּמִשָּׁם֙ הֱפִיצָ֣ם יְהוָ֔ה עַל־פְּנֵ֖י פ


Ի՞նչ սխալ է աշտարակ կառուցելը:


Ավանդական ավետարանական բացատրությունը, թե ինչու պետք է կանգնեցնի աշտարակի կառուցումը, այն էր, որ մարդկությունը ցանկանում էր նմանվել Սատանայի և մեծարել Տիրոջ նկատմամբ: Այս ընթերցումը, սակայն, արժանի չէ, այն չի գրավում հատվածի հնագույն ենթատեքստը: Ես նաև կառաջարկեի, որ Եսայիա 14- ից «Սատանայի անկումը» որևէ առնչություն չունի Սատանայի հետ: Եթե ​​որևէ բան, ապա դա հելլենիստական ​​մեկնաբանություն է Եսայիայի որակի համար: Աշտարակի դադարեցման իրական պատճառը արմատավորված է հետևյալ արտահայտություններով.

որի վերևում կհասնի դեպի երկինք (v3)

Տերը իջավ (v 5)

Արի, եկեք իջնենք (v 7)

Երկու թեման կա, որոնք ժամանակակից ընթերցողը հավանաբար կարոտելու է 3 այս արտահայտություններում: Առաջինն այն է, որ աստվածությունների ոլորտը գտնվում է երկնքում, որը գտնվում է անմիջապես երկրի վերևում: Դա նրանց երկնային թագավորությունն էր: Սա չասելու համար, որ հավատք աստվածներին ՝ երկրի վրա կամ ներքևում, նույնպես գոյություն չուներ: Թիամաթը ջրի աստվածուհի էր կամ խորը, որը վկայված էր Թեհոմի հետ ստեղծագործության մեջ: Նկատի ունեցեք, որ Tehom- ը եբրայերեն լեզվով (תְה֑וֹם) հստակ հոդված չունի և համարյա որոշիչորեն օգտագործվում է որպես անվանման տեղեկագիր: Վերնագիրը պետք է բերի Բաբելոնից, Թիամաթից կամ Թեհոմից Enuma Elish էպոսի պատկերից, որը քանդվում է քամուց: Բաբելոնյան դիցաբանության մեջ դա Մարդուկի շունչն է / քամին: Աստվածաշնչում Աստծո շունչն է, որը խորացնում է ջրիմուռ խորքը:

Այնուամենայնիվ, աստվածությունները, որոնք հնագույն հաշիվներով համարվում են «լավ», բնակվում են երկնքում և նրանք վերահսկում են բնական երևույթի գործերը, ինչպիսիք են արևի լույսը, լուսնի լույսը, աստղերի շարժումը, քամին, անձրևը և այլն: Մարդը և ընկած աստվածությունները: բնակեցնել երկիրը:

Հին գրականության մեջ, ներառյալ Աստվածաշունչը, աստվածները իջնում ​​էին երկիր ՝ լեռան միջոցով մարդկանց հանդիպելու համար: Հակառակը, մարդը կարող էր ավելի մոտ լինել աստվածներին ՝ սար բարձրանալով: Սա երևում է գործի մեջ, երբ Սինայի պատմությունները կարդում են Մովսեսի և իսրայելացիների հետ:

The Լորդ իջավ Սինա լեռան գագաթը և Մովսեսին կանչեց լեռան գագաթին: Մովսեսը բարձրացավ…(Exodus 19- ը `20)

Սա, թերևս, մեկ պատճառ է, որ հին սամարացիները կառուցեցին իրենց երկրպագության վայրերը «բարձր տեղերում», ինչպես պատկերված է Աստվածաշունչը (1 Kings 3: 2-3; 12: 32; Num 33: 52; Deut 12: 2-3; Ezekiel 16` 16): Այլ գրականության մեջ աստվածները չեն իջնում ​​սարերի միջով, նրանք իրականում ապրում են լեռան վրա: Աստծու ընտրյալ քաղաքը ՝ Երուսաղեմը, կոչվում էր Սիոն լեռ: Այնուամենայնիվ, բարձրությունը ծովի մակարդակից փոքր 2,500 ոտք էր, մինչդեռ Սինա լեռը ծովի մակարդակից բարձր 7,000 մետր էր: Հետևաբար, ինչու Սինային (կամ Հորեբ) կոչվեց «աստվածների լեռ»: Մի սար, որը կարող էր դիպչել ամպերին, իսկապես համարվում էր կամ աստվածների տուն, կամ երկու տիրույթների միջև պորտալ:

1 Enoch- ում ասվում է, որ Նեփիլիմները երկնքից Երկիր են եկել ՝ իջնելով Հերմոն լեռը:

Եվ նրանք երկու հարյուրի մեջ էին: ով իջել էր aredարեդոնի օրերին Հերմոնի լեռնագագաթը (1 Enoch 6: 6)

Ելքի պատմումներում, Աստծո լեռը պատկերազարդ է, որը մեծապես նկարված է: Մովսեսի երգով ՝ Եհովան բնակվում է լեռան վրա:

«Ո՞վ is ինչպես դու, Օ Լորդ, աստվածների մեջ?
Ով is ինչպես քեզ, փառավոր սրբությամբ,
Վախենալով գովասանքի խոսքերից, հրաշքներ գործե՞ք:
12 Ձգեցիր քո աջ ձեռքը.
Երկիրը նրանց կուլ տվեց:
13 Դուք ձեր ողորմության արդյունքում առաջ եք քաշել
Այն մարդիկ, ում դուք հատուցել եք.
Դուք առաջնորդվել եք նրանց քո ուժով
Քո սուրբ բնակավայրին.

..........

17 Դու նրանց մեջ կբերես ու տնկես
Քո ժառանգության լեռում
In տեղը ՝ Օ Լորդ, որը Դուք կատարել եք
Քո սեփական բնակության համար,
Սրբավայրը, Տեր, որը Ձեռքերդ հաստատվել են:

(Exodus 15: 11-13, 17)

Այլ վայրերում մենք տեսնում ենք, որ Եհովան սար է իջնում:

Սինա լեռը ծածկված էր ծխով, քանի որ Տերը կրակի միջով իջավ դրա վրա: Դրանից ծուխը դուրս էր գալիս վառարանի ծխի պես, և ամբողջ սարը դաժանորեն դողում էր: (Exodus 19- ը `18)

Ուգարական տեքստերը խոսում էին նաև լեռնային բնակվող աստվածների մասին: Էլ և Բաալը բնակվում էին վրանի վրայի վրաններում: Պատմվածքներ են պատմվում վրաններում անցկացվող հանդիպումների մասին:

Այնուհետև նա («Էլատ») դրեց իր երեսը,
Երկու գետերի աղբյուրի մոտ ՝ «Է.
Երկրագնդի շատրվանների մեջտեղում:
Նա բացեց գմբեթավոր վրանը (?) L43- ի «El» - ը և մտավ,
Թագավորի ՝ տարիների հայր, 144 խորան,
«Էլ» -ից առաջ նա խոնարհվեց և ընկավ.
Նա հնազանդություն դրսևորեց և պատվեց նրան

Մեկ այլ դեպքում սուրհանդակներ ուղարկվում են Էլի լեռան ՝ Յանամից, քանանացիների ծովային աստվածությունից:

Այնուհետև երկուսը դնում էին դեմքը
Ել լեռան դիմաց
Հավաքված խորհրդի առջև:
Իսկապես աստվածները նստած էին սեղանի շուրջ,
Բասկետբոլի QudSu- ի (- 'El) որդիները,
Բաուլը կանգնած է (գահակալված) «Էլ» -ի կողքին:

Հատկապես քանանացիների կրոններում, բազմաթիվ բլուրների ու լեռների պատճառով առասպելական լեռնային աստվածները առատ էին: Joshua 3. 3- ը հաղորդում է այն հինգ քաղաքների մասին, որոնք չեն նվաճվել Քանանի սկզբնական արշավանքի արդյունքում: Քաղաքների գտնվելու վայրը նկարագրելիս հեղինակը հիշատակում է Բաալ Հերմոն լեռը, որը Քանանի հյուսիսում գտնվող լեռ էր, որի մասին ասում էին, որ այն լեռն է, որտեղ ապրում էր Բաալը: Զաֆոն լեռը Եսայիայի կողմից հիշատակվում է որպես Էլ-ի գտնվելու վայր (համեմատենք Ուգարական դիցաբանության հետ) և նույնիսկ խոսում է այնտեղ աստվածային խորհրդի ժողովի մասին:

Դուք ասացիք ձեր սրտում,
«Ես կբարձրանամ դեպի երկինք.
Ես գահ բարձրացնեմ
Աստծո աստղերի վերեւում.

Ես նստած կլինեմ գահակալված հավաքի լեռը,
Զաֆոն լեռան ամենաբարձր բարձունքներում:
14 Ես կբարձրանամ ամպերի գագաթներից վեր;
Ես կդնեմ Բարձրյալի պես »:
(Եսայիա 14- ը `13-14)

Ծննդոց 11- ում Բաբելոնի աշտարակը տղամարդու լեռ է: Աստվածները կառավարում էին սարերը: Սակայն մարդկությունը վերահսկում էր աշտարակը: Սա աստվածների խնդիր էր: Ահա թե ինչու Տերն ասաց.եկեք իջնենք« Այն տեսակետը, որ աստվածությունները կվախենան մարդկությունից, խստորեն ոչ հրեական հասկացություն է: Լևանտի յուրաքանչյուր մշակույթ ծանոթ կլիներ ստեղծման մյուս առասպելներին, որոնցում աստվածները վախենում էին մարդկությունից կամ ափսոսում էին դրանցից: Այս հին հայեցակարգի տարրերը հանդիպում են նաև Ծննդոց 3- ում: 22, երբ Աստված արգելափակում է կյանքի ծառը իր ստեղծումից:

Մարդն այժմ դարձել է մեզ նման մեկի ՝ լավն ու չարը իմանալով: Նրան չպետք է թույլ տրվի ձեռքից ձեռք բերել, վերցնել նաև կյանքի ծառից և ուտել և ապրել հավիտյան: (Ծննդոց 3: 22)

Աստված ոչ միայն նեղսրտեց, որ Նրա ստեղծածը չհնազանդվեց նրան, բայց այդ արարածն այժմ ի վիճակի է չարիքի, որ հավերժ ապրեր, ինչպես դա անում են աստվածները: Նկատեք նաև Ծննդոց 3- ում. 22, երբ Աստված ասում է.մարդն այժմ նմանվել է մեզանից մեկը«, Որ Աստված խոսում է աստվածային խորհրդի, երկնային զորքերի մասին: Սա նաև ցույց է տալիս Ծննդոց 11- ում. 7, երբ Աստված ասում է.արի, թող մեզ գնա ներքեւ« Քերականության մեջ սրանք սխալներ չեն: Միայն Աստվածային խորհուրդը թույլատրվեց հավիտյան ապրել: Այս հավատը, ինչպես նաև այն համոզմունքը, որ կարելի է բարձրանալ դեպի երկինք, գտնվում է Գիլգամեշի էպոսում:

Ո՞վ կարող է բարձրանալ դեպի երկինք և դառնալ անմահ: Միայն Աստվածային ժողովի մի անդամ է հավիտյան ապրում: (Գիլգամեշի հաբեր III)

Այնուամենայնիվ, Գիլգամեշը ոչ միայն մտահոգված էր անմահությամբ, այլև նրանով, որ նա կարող էր մահանալ ՝ առանց իր և իր սերունդների անուն չհայտնելու: «Գիլգամեշ» էպոսը սերտորեն զուգահեռ է անցկացնում աշտարակի կառուցողների մտահոգության մասին: Գիլգամեշի պատմվածքում Գիլգամեշը և նրա ընկեր Էնկիդուն սկսեցին կտրել Լիբանանի Սեդար անտառից արգելված ծառերը: Այս մայրու անտառը պահպանում էին Հումբաբա անունով ogre: Երբ Գիլգամեշը և նրա ընկերը `Էնկիդուն քննարկում են Հումբաբա Գիլգամեշի կողմից սպանվելու հնարավորությունը, մտավախություն է առաջանում, որ նա կարող է մահանալ որպես ոչ ոք և հիշվի իր սերունդների մեջ որպես հիմարի: Բայց ինչպե՞ս է մահկանացուն կտրում ծառերը, որոնք ապրում են անտառում, որոնք պատկանում են աստվածներին: Նրանք դա անում են ուժով: Նրանք փոթորկում են անտառը:

Եթե ​​ես ընկնեմ, ես պետք է ինձ անվանեի.
«Գիլգամեշը», - կասեն նրանք, - կատաղի Հուվավայի դեմ
Ընկել է »: (Երկար) հետո
Իմ սերունդները ծնվել են իմ տանը »:
...... ..
«Այսպիսով ինձ կանչելով ՝ դու վիշտ ես բերել իմ սիրտը:
[Իմ ձեռքը] ես կթողնեմ
Եվ եղունգները կթողնեն:
Ես [անուն], որը կդիմանա ինձ համար:
(Pritchard, Հին Բաբելոնյան Գիլգամեշի տարբերակը, Աղյուսակ IV, ԱՆԵՏ)

Ես նրան նվաճելու եմ մայրու անտառում:
Որքան ուժեղ է Ուրուկի սերունդը
Ես կհանգեցնեմ, որ հողերը լսեն:
Իմ ձեռքը կլվացնեմ և կընկնեմ եղևնիները,
Անուն, որը կդիմանա ինձ համար:
(Pritchard, Հին Բաբելոնյան Գիլգամեշի տարբերակը, Պլանշետ V, ԱՆԵՏ)

Գիլգամեշը, ինչպես Սեդարի անտառում գրոհելը, աշտարակի աստվածաշնչյան պատմությունը պատկերում է երկնքի հնարավոր փոթորիկը: Աշտարակը եղանակ էր, որով մարդը կարող էր ձգտել անմահության, մեծ անուն ստեղծել իրենց համար և, հնարավոր է, նույնիսկ երկնքում փոթորկել և ուժով վերցնել անմահությունը: Աշտարակը ՀԱԷ-ում դիտվում էր որպես օղակ երկնքի և երկրի միջև: աստվածների և արարածի միջև. մահացության և անմահության միջև:

Միջագետքի մեկ այլ հնագույն պատմություն նշում է մարդկությանը, որը հարձակվում է երկնքում: Էտանայի առասպելում օձ և արծիվ դավադրություն սարեր բարձրանալու, երկնքերը փոթորկելու և Շամաշի սահմանած սահմանները անցնելու համար: Արծիվը նաև մարդուն (Էտանա) ուղեկցում է դեպի երկինք, որպեսզի նա կարողանա հարցնել իր որդու բացակայության մասին `Իշտար և աստվածուհի Անու: Առասպելի մի քանի հատվածներ ՝ ստորև:

Օձը ձայնը լսեց և խոսեց արծվի հետ.
«[Դուք պիտանի չեք] բարեկամության համար [Շամաշի աչքի առաջ]: Դուք չար եք և վշտացրել եք նրա սիրտը:
Դուք կատարել եք աններելի գործեր, աստվածների պիղծություն:
(Բայց) արի, եկեք ոտքի կանգնենք և [գրավ դնենք (?)] »:
Շամաշի մարտիկի ներկայությամբ նրանք երդում տվեցին,
«Ով գերազանցում է Շամաշի սահմանած սահմանը,
Շամաշը Սմիթերի ձեռքը կբերի ՝ վնաս պատճառելու համար:
Ով գերազանցում է Շամաշի սահմանած սահմանը,
(20) Թող որ սարը հեռու պահի իրենից հեռու,
Թող որ գայթակղիչ զենքը ուղիղ լինի նրա համար,
Թող որ գայթակղությունները (որի վրա) երդումը Շամաշին (երդվում է) տապալել նրան և ստրկացնել նրան »:
Երբ նրանք երդում տվեցին [Shamash (?) Ցանցում]],
Նրանք կանգնեցին (?) Եւ բարձրացան լեռը:

..............................................

Արծիվը ասաց Էտանային.

«Իմ ընկեր, [երազների նշանակությունը] միանգամայն պարզ է:
Արի, թույլ տուր քեզ տանել Անուի երկինք:
Ձեր կրծքավանդակը դրեք իմ կրծքին,
Ձեռքերդ դրիր իմ թևերի վերին մասում:

…………………………………………

Երբ նրանք հասան Անուի երկինք,
Նրանք անցան Անուի, Էլլի և Եայի դարպասները: (40) Արծիվն ու Էտանան միասին խոնարհվեցին:
Նրանք անցան Սինի, Շամաշի, Ադադի և Իշտարի դարպասը:
Արծիվն ու Էտանան խոնարհվեցին միասին:
[…] Նա հրեց այն բաց [և մտավ ներս]:

(Էթանայի առասպելը)


Շումերական մշակույթի մեծ Զիգգուրացները կառուցվել են հատուկ այն մտադրությամբ, որ այն օգտագործվի աստվածների կողմից `որպես երկիր այցելելու, հանգստանալու և նույնիսկ պարկեշտ վայր: Նրանք հաճախ աշտարակի գագաթին ունեին մեկ սենյակ, որի վրա պետք է լիներ բշտիկ և ճաշասենյակ, որոնք պատրաստված էին ուտելիքներով: Աշտարակները նույնպես անվանվել են իրենց գործառույթների նկարագրական: Մեկը Բաբելոնում անվանվեց «Սանդուղքի տաճար դեպի մաքուր երկինք»: Լարսայի ևս մեկը կոչվեց «Տաճար, որը կապում է երկինքն ու երկիրը»:

«Ծննդոց» աշտարակի պատմվածքի մյուս մասերը նույնպես վերցված են ՀԱԵ բանահյուսությունից: Նման գաղափարներ, ինչպիսիք են երկնային աստվածությունները, որոնք անհանգստացնում են կամ վախենում են արարած արարածներից: Բաբելոնյան դիցաբանության մեջ աստվածներին անհանգստացնում է երկրի վրա մարդկանց ստեղծած աղմուկը: Նրանք վախենում են նաև բնական իրադարձություններից, ինչպիսիք են ջրհեղեղի ջրերը: Եգիպտոսի դիցաբանության մեջ Ռ-ն վախենում է մարդկության դեմ նրա դավադրության դեմ և մտադիր է սպանել մարդկանց: Հին մերձավոր արևելքի աստվածները նման չէին ամենակարող Յահվեի, որը մենք տեսնում ենք հետագայում եբրայերեն գրություններում: Նրանք իմպուլսիվ էին, հուզական և փորձում էին մարդկությանը հսկել: որոշ աստվածներ բարեգործություն էին անում մարդկության հանդեպ և ոմանք էլ ցանկանում էին խանգարել նրանց:

Աստվածաշնչյան պատմվածքում մենք տեսնում ենք «վախ» աստված (ներ) ի մոտիվացիայի հետքեր: Այգում աստվածները վախենում են, որ մարդկությունը ամբարիշտ կլինի, հավիտյան ապրեն Բայց ո՞րն է աշտարակի վախը: Բաբելում աստվածները վախենում են, որ միավորված մարդկությունը կարող է բարձրանալ աստվածությունների բնակության վայրում (ինչպես նկարագրված է Եսայիա 14- ում. 14): Մենք նաև տեսնում ենք, որ Եհովային դեռևս չեն վերագրվում ամենակարողության կամ ամենակարողության ուժերը: Երկուսն էլ ՝ մարդկանց դիտելուն և ցրմանը, Աստված ստիպված եղավ հեռանալ երկինքը և «իջնել» երկրի վրա:

Տերը իջավ ՝ տեսնելու քաղաքն ու աշտարակը…:

Արի, եկեք իջնենք այնտեղ և շփոթենք նրանց լեզուն

Կարո՞ղ էր Տերը չփորձել աշտարակը Իր երկնային բնակավայրից: Կարո՞ղ էր նա չտեսնել ամեն ինչ: Կարո՞ղ էր նա պարզապես չխոսել և ցրված լինել մարդկանց: Թվում է, թե պարզ է, որ այս պատմությունը հավանաբար քանդվել և վերափոխվել է աքքադյան կամ բաբելոնական գրականությունից: Նույնիսկ «Բաբել» քաղաքի անունը աքքադական անուն է (Bāb-ilim) որը նշանակում է «աստվածների դարպաս»: Թվում էր, թե այս պատմության նախա-իսրայելական տարբերակը ամբողջովին թաքնված չէր, երբ հրեա վերափոխողները կազմեցին այն աստվածաշնչային օգտագործման համար:

Այս պատմության վերջին հնագույն թեման նույնպես առնչվում է քաղաքի անվանմանը ՝ Բաբելին: Եբրայերեն անվան իմաստը անառարկելի աղմուկներ սարքելն է: Հետաքրքիր է, որ Աքքադյան և Բաբելոնյան դիցաբանության մեջ մարդկության աղմուկներն են հանգեցնում, որ աստվածությունները հանգեցնում են ջրհեղեղի ՝ ջրհեղեղ ուղարկելու համար: Սա նաև Ծննդոց պատմվածքի հենց հաջորդ փուլն է:


Interpretation by Jasher


I don’t usually appeal to apocryphal literature but in this case the book of Jasher provides and explanation for the tower. The book also add to the tale some information that is missing from Genesis. I take this account with a grain of salt, as I do all of the apocryphal writings. However, this tower account clearly articulates and ancient theme that is lost to modern readers. According to the author of Jasher, the tower was to be used as a means to storm the heavens. Of course, the Lord could not allow such a thing.

Jasher 9:25-35

25 And the building of the tower was unto them a transgression and a sin, and they began to build it, and whilst they were building against the Lord God of heaven, they imagined in their hearts to war against him and to ascend into heaven.

26 And all these people and all the families divided themselves in three parts; the first said We will ascend into heaven and fight against him; the second said, We will ascend to heaven and place our own gods there and serve them; and the third part said, We will ascend to heaven and smite him with bows and spears; and God knew all their works and all their evil thoughts, and he saw the city and the tower which they were building.

27 And when they were building they built themselves a great city and a very high and strong tower; and on account of its height the mortar and bricks did not reach the builders in their ascent to it, until those who went up had completed a full year, and after that, they reached to the builders and gave them the mortar and the bricks; thus was it done daily.

28 And behold these ascended and others descended the whole day; and if a brick should fall from their hands and get broken, they would all weep over it, and if a man fell and died, none of them would look at him.

29 And the Lord knew their thoughts, and it came to pass when they were building they cast the arrows toward the heavens, and all the arrows fell upon them filled with blood, and when they saw them they said to each other, Surely we have slain all those that are in heaven.

30 For this was from the Lord in order to cause them to err, and in order; to destroy them from off the face of the ground.

31 And they built the tower and the city, and they did this thing daily until many days and years were elapsed.

32 And God said to the seventy angels who stood foremost before him, to those who were near to him, saying, Come let us descend and confuse their tongues, that one man shall not understand the language of his neighbor, and they did so unto them.

33 And from that day following, they forgot each man his neighbor’s tongue, and they could not understand to speak in one tongue, and when the builder took from the hands of his neighbor lime or stone which he did not order, the builder would cast it away and throw it upon his neighbor, that he would die.

34 And they did so many days, and they killed many of them in this manner.

35 And the Lord smote the three divisions that were there, and he punished them according to their works and designs; those who said, We will ascend to heaven and serve our gods, became like apes and elephants; and those who said, We will smite the heaven with arrows, the Lord killed them, one man through the hand of his neighbor; and the third division of those who said, We will ascend to heaven and fight against him, the Lord scattered them throughout the earth.


Parallels from Mesopotamia


There are a number of parallels from the ANE that can help us contextualize the story of the tower. On Akkadian account describes a deity scattering the people and confusing their speech.

(Նրա մտքերը) չար էին:
…… Նրա բոլոր աստվածների հայրը:
(Նրա մտքերը) չար էին:
…… Բաբելոնը, որը կոռումպորեն մեղքը գնաց, և
փոքր ու մեծ խառնաշփոթի վրա խառնվել:
Բաբելոնը, որը կոպտորեն մեղք գործեց, գնաց և
փոքր ու մեծ խառնաշփոթի վրա խառնվել:

Իրենց ամբողջ օրը նրանք հիմնեցին իրենց աշխատանքը,
գիշերվա նրանց հենակետին
ամբողջովին վերջ, որը նա արեց:
Իր բարկության մեջ նա նաև թափեց գաղտնի խորհուրդը,
իր երեսը ցրելու համար դրսում ցրվել,
նա հրամայեց տարօրինակ դարձնել նրանց խոսքը,
նրանց առաջընթացը նա խոչընդոտեց

(Թարգմանությունը ՝ Chad W. St. Boscawen)

An even older account usually known as The Eridu Genesis actually implies the opposite. The goddess Ninture desires mankind to get from their scattering and build great cities and temples so that she can take shade. From a biblical view, this desire of Nintura is the complete opposite of the desires of YHWH. The Genesis account seems to be strongly against building cities and replicating the culture revered by the Mesopotamians. Nintura and appoints a king which was quite offensive to the early Israelites who were nomads and followed a theocracy.

let me lead the people back from their trails.”
“May they come and build cities and cult places,
որ ես կարող եմ թարմացնել իրենց ստվերում.
may they lay the bricks for the cult cities in pure spots,
and may they found places for divination
in pure spots!”

William W. Hallo եւ K. Lawson Younger, Գրքի համատեքստը (Լեյդեն; New York: Brill, 1997–), 513.


Հիշատակում:

Սմիթ, .որջ: Ծննդոց քաղդէական հաշիւ . Լոնդոն. Elibron Classics, 2005:

Սմիթ, A.ասթին Ա. «Ուսումնասիրությունները հնագիտության և համեմատական ​​կրոնի մեջ: VI. Ազգություն և կայսրություն »: Հին Կտակարանի ուսանող 4, ոչ: 3 (1884). 105-13: http://www.jstor.org/stable/3156411:

Ռիչարդ Cl. Քլիֆորդ, «Տաճարը և սուրբ լեռը», in Հնագույն դարաշրջանում գտնվող տաճար. Հնագույն գրություններ և ժամանակակից հեռանկարներ, հր. Truman G. Madsen (Provo, UT: կրոնական հետազոտությունների կենտրոն, Բրիգամ Յանգ համալսարան, 1984), 107 – 24:

Սայրուս Հ. Գորդոն, Ֆրենկ Մուրի խաչ: Քանանացի առասպել և եբրայերեն էպոս. Ակնարկներ Իսրայելի կրոնի պատմության մեջ. Քեմբրիջ, Մասս. Հարվարդի համալսարանի մամուլ: 1973:

Pritchard, J. Հին Մերձավոր Արևելքի տեքստերը, որոնք վերաբերում են Հին Կտակարանին հավելվածով: Princeton, NJ. Պրինսթոնի համալսարանի մամուլ: 1969

Ուոլթոն, H.ոն Հ., «Ծննդոց», Զոնդերվան պատկերազարդ աստվածաշնչյան նախապատմություններ Մեկնաբանություն, Գրանդ Ռապիդս, Զոնդերվան, 2009

William W. Hallo եւ K. Lawson Younger, Գրքի համատեքստը. Etana- ի առասպելը (Լեյդեն; Նյու Յորք. Բիլլ, 1997–), 454-457:

4 Comments

  1. Johnոն Վուդրոֆ
    • admin մասին

Մեկնաբանությունները, անեծքներ, եւ օրհնություններ Welcome!

Այս կայքը օգտագործում է Akismet- ը սպամի նվազեցման համար: Իմացեք, թե ինչպես է ձեր տվյալները մշակվում.

%d % D բլոգերներն հավանում է սա: